Konu arşivi
Yüz milyar nöron rakamının izlenebilir bir kaynağı yoktu; sayıldığında 86 milyar çıktı ve nöron başına on glia oranı da birebire indi. Ama dört beyinden gelen bu ortalamanın insan geneline ne kadar taşınabileceği hâlâ tartışılıyor — sayının nereden geldiğini sormak, sayıyı bilmek kadar önemli.
Beyin, iç içe geçmiş üç ayrı beyinden oluşmuyor: farklı türlerin beyinleri karşılaştırıldığında aynı ana bölümler görülüyor, ama bu bölümler türden türe aynı değil. Modelden geriye kalan tek doğru şey hızlı ve otomatik tepkilerin gerçekliğidir — ama bunların ayrı bir adresi yoktur.
Kalıcı her öğrenme beyni değiştirdiğinden psikoterapinin beyinde iz bırakması bir bulgu değil, zorunluluktur; asıl güçlük bu izi güvenilir biçimde ölçebilmektir. Ölçülebilse bile bir tarama, tedavinin işe yarayıp yaramadığını söylemez; o soru onlarca yıldır klinik sonuçlardan yanıtlanıyor.
Beyin taraması sinir hücrelerini değil kan akımına dayalı dolaylı bir sinyali ölçer; renkli leke bir eşik kararının çıktısıdır ve çözümleme çalışmaları kişinin katkısıyla dilden kaba bir anlam çıkarabilse de kendiliğinden gelen sessiz bir düşüncenin içeriğini okumak gösterilmiş değildir.
"Sağ beyinli" ya da "sol beyinli" insan diye bir şey yoktur; bu, gerçek bir bilimsel bulgunun çarpıtılmasından doğmuş bir efsanedir — beynin iki yarısı işlevlerde uzmanlaşsa da sürekli ve yoğun biçimde birlikte çalışır, ve kişiliğinizi "baskın yarıküreniz" değil, bütün beyniniz oluşturur.
Beynimizin yalnızca yüzde 10’unu kullandığımız iddiası bir mittir; beyin bölgelerinin neredeyse tamamı farklı zamanlarda etkinleşir ve gerçek gelişim kullanılmayan alanları açmaktan değil, öğrenme, uyku, hareket ve pratikten gelir.