Konu arşivi
DSM ile ICD aynı sistem değildir; küresel standart olarak tanımlanan sınıflandırma ICD'dir ve Türkiye'de resmî tanı kaydı da onun üzerinden yapılır. DSM'nin gücü uluslararası bir yetkiden değil, eğitim ve araştırmadaki yaygınlığından gelir; iki kitap çoğu tanıda birbirine yakındır.
Nöropazarlamanın vaadi, beyin taramasından kişinin ne satın alacağını okumaktır; oysa ölçülen şey daha dar: bir grubun ortalama beyin tepkisi bazı pazarlarda toplam sonucu, hatta o grubun kendi beyanından daha iyi tahmin ediyor — ama bu, tek bir kişinin kararının okunması demek değil.
Psikolojik güvenlik standarttan feragat etmek değildir; kavramın gözlenen ilk etkisi gevşeme değil, sorunun görünür hâle gelmesidir. Kanıtı gerçektir ama piyasadaki manşet sayılarından zayıftır; ölçtüğü şey de çalışanın mutluluğu değil, kötü haberin yukarı çıkıp çıkmadığıdır.
Psikoloji bulguları çoğu zaman "insanlar şöyle davranır" diye aktarılıyor, ama örneklemlerin büyük çoğunluğu birkaç Batılı ülkeden geliyor ve bu grup bazı ölçümlerde ortalamayı değil dağılımın ucunu temsil ediyor; bir bulgunun kime kadar uzandığı, bulgunun kendisinin bir parçası.
Tanı ölçütleri gerçekten genişledi: yas istisnası 2013'te kaldırıldı, 2022'de uzamış yas bozukluğu eklendi. Ama sınır tek yöne gitmiyor — 1980'de nevroz kategorisi silindi, 2013'te Asperger tanısı birleştirildi. "Normal"in sınırı bulunmuyor, çiziliyor; ve ölçütün kendisi bile bir kısmını kültüre bırakıyor.
"Klasik Dunning-Kruger" cümlesinin üç sorunu var: etki bunu söylemiyor, internetteki o meşhur "Aptallık Dağı" grafiği makalede hiç yok, ve etkinin kendisi de istatistiksel bir yan ürün olabileceği gerekçesiyle hâlâ tartışılıyor. Peki 1999'daki çalışma gerçekte ne buldu?
Psikoloji bulguları duyulduktan sonra bariz gelir; oysa bulgunun tersi de aynı derecede bariz gelirdi. Lazarsfeld'in 1949'da kurduğu tuzaktan Fischhoff'un "sinsi determinizm" deneylerine: sonradan bariz görme yanlılığı nasıl işliyor ve "zaten biliyordum" hissi bize neye mal oluyor?
Stanford Hapishane Deneyi, insanların rollerine teslim olduğunu kanıtlamadı; kontrol grubu yoktu, örneklem yanlıydı, gardiyanlar yönlendirilmişti ve çalışma hiç tekrarlanmadı: bu yazı arşiv kayıtlarının ne gösterdiğini, farklı sonuç veren yeniden kurgulamayı ve geriye ne kaldığını anlatıyor.
İki şeyin birlikte görülmesi aralarında bağ olduğunu gösterir, hangisinin diğerine yol açtığını değil: yön ters olabilir, ikisine birden yol açan görünmez bir etken olabilir ya da tümüyle rastlantı olabilir. Bu yazıda bu sıçramayı nasıl fark edeceğini ve neyin gerçekten nedensellik gösterdiğini ele alıyoruz.
Plasebo etkisi bir uydurma değil, ölçülebilir ve fizyolojik ayak izleri olan gerçek bir olgudur; ama sınırları nettir: ağrıyı ve bulantıyı hafifletebilirken bir enfeksiyonu iyileştiremez. Bu yazıda plasebonun nasıl çalıştığını, neyi değiştirip neyi değiştiremediğini ve nocebo etkisini ele alıyoruz.
"İletişimin % 93'ü beden dilidir" cümlesi, dar kapsamlı bir deneyin evrensel bir yasaya dönüştürülmesiyle doğmuş bir efsanedir; sözsüz ipuçları güçlüdür ama sabit anlamlı bir şifre değildir. Bu yazıda ünlü 7-38-55 oranının gerçekte neyi ölçtüğünü, beden dilinin ne yapıp ne yapamadığını ele alıyoruz.
Bilinçaltı mesajlar insanları sanıldığı gibi kontrol etmez; yalnızca özel koşullarda, zaten var olan eğilimleri küçük ve kısa süreli biçimde etkileyebilirken asıl güçlü yönlendirme açık ikna teknikleriyle gerçekleşir.