Konu arşivi
Aceleci, rekabetçi, sabırsız "A tipi" insanın kalbini riske attığı fikri 1981'de resmî kabul gördü. Sonraki büyük çalışmalar kurucu bulguyu yinelemedi; aynı kohortun devamı beklenenin tersini verdi. Geriye örüntünün bütünü değil, öfke ve düşmanlık için küçük bir ilişki kaldı. Bu, çürütülme değil daralma.
Öfkeyi "boşaltmak" fikri içimizde basınç biriken bir kazan olduğunu varsayar, ama ölçüldüğünde yumruk atmak ya da eşya kırmak öfkeyi azaltmıyor. İşe yarayan iki yol var: bedensel uyarılmayı düşürmek ve olaya verilen anlamı değiştirmek. Düzenli egzersizin de ortalamada payı var.
Öfke nöbeti bir terbiye sonucu değil, gelişimsel bir dönem: okul öncesi çocukların yüzde 83,7'sinde görülüyor, nöbetin içindeki öfke ilk saniyelerde tepe yapıp sönüyor, ve sonda gelen ağlama numara değil sıkıntının kendisi — ama bakım verenin tepkisi davranış örüntüsünü yine de değiştirebiliyor.
Depresyon kadınlarda daha sık görülürken intihar nedeniyle ölüm erkeklerde daha yüksek. Bu yazı, erkeklerde depresyonun neden kimi zaman gözden kaçabildiğini, alkol ya da risk alma gibi görünümlerin nasıl atlanabileceğini, cinsiyet farkının neden yalnızca bununla açıklanamayacağını ve yakınlara düşeni anlatıyor.
Öfke ahlaki bakımdan ne iyi ne kötü bir duygudur; bir sinyal olarak da görülebilir. Yazı öfke ile saldırganlığı ayırıyor, öfkeyi yutmanın da boşaltmanın da neden güvenilir bir yol olmadığını, öfkeyi dinleyip yönlendirmenin yollarını ve ne zaman destek almanın yerinde olduğunu anlatıyor.