Neredeyse herkesin hazır bir haritası vardır: İlk çocuk sorumludur, kuralcıdır, lider ruhludur. Ortanca çocuk ihmal edilmiştir, arabulucudur, dikkat çekmeye çalışır. En küçük şımartılmıştır, asidir, cana yakındır. Tek çocuk ise bencildir, yalnız büyümüştür.…
Son yılların en çok kullanılan psikoloji kelimesi belki de bu: “narsist”. Eski sevgililer narsist, patronlar narsist, kendine güvenen insanlar narsist, selfie çeken herkes narsist… Kelime öyle yayıldı ki artık neredeyse “hoşlanmadığım kişi”…
Günlük dilde bu kelimeleri sık sık birbirinin yerine kullanırız: “Mizacı böyle”, “huyu bozuk”, “iyi karakterli biri”, “kişiliği güçlü.” Sanki hepsi aynı şeyi anlatıyormuş gibi. Oysa psikolojide bunlar birbiriyle ilişkili ama farklı kavramlardır.…
“Ben böyleyim, değişmem.” “İnsan değişmez ki.” Bu cümleleri sık duyarız — hem başkaları hem de kendimiz için. Arkasında yaygın bir inanç yatar: kişilik belli bir yaşta taşa oturur, sabitlenir ve ömür boyu…