Konu arşivi
"Sinir krizi" bir tanı değil; hiçbir sınıflandırmada ölçütü, kodu ya da tanımlı bir süresi yok. Ama boş da değil: sıkıntının ne olduğunu değil, nasıl anlatıldığını söylüyor. Asıl sorun terimin sahte olması değil, kapatıcı olması — bir cevap gibi durduğu için altına bakmayı bırakıyoruz.
Bir tanı çalışabilirliğin ölçüsü değildir: işlev aynı tanı içinde geniş dağılır, destekli istihdam denemeleri doğru düzenlemeyle işe girme olasılığını katlar ve Türkiye'de kanun kota ile makul düzenleme diye iki ayrı kapı tanımlar, rapor eşiği yalnızca birincisinin koşuludur.
Dâhilik–delilik bağı hep örnekle savunulur, oranla değil; üstelik o örneklere konan tanılar bugünkü anlamda konmuş tanılar değil, geriye dönük okuma denemeleridir. Nüfus verisinde görünen bir ilişki var, ama bu bir çizgi değil; tanımı ve ölçümü tartışmalı iki alan arasındaki koşullu bir örtüşme.
Travmatik olaylara maruz kalmak yaygın, TSSB ise seyrektir: olay başına ortalama koşullu risk yüzde dörttür ve olay türüne göre kat kat değişir. Dolaşımdaki çok yüksek oranlar riskin yalnızca kişinin "en kötü" saydığı olay üzerinden hesaplanmasından doğuyor; seyrek olması onu hafif kılmıyor.
Ağır ruhsal rahatsızlığı olan kişiler toplumdaki şiddet suçlarının yaklaşık yirmide biriyle ilişkili; ilişkinin önemli bir bölümü eşlik eden madde kullanımıyla açıklanıyor ve aynı grup mağdur olma tarafında belirgin biçimde daha kalabalık. Tehlikelilik algısı ise bu ölçüyle hiçbir orantı içinde değil.
Manik dönem çoğu zaman neşeli ve üretken bir evre olarak anlatılır. Oysa dönemlerin önemli bir bölümü öfke ve gerginlikle seyreder; ayırt edici olan duygunun yönü değil, artan etkinlik ve bozulan yargıdır. Maninin neden bu kadar sık gözden kaçtığını ve değerlendirmenin neden ertelenmemesi gerektiğini anlatıyoruz.
Gündelik dilde "paranoyak oluyorum" demek kolay. Oysa şüpheyi paranoyadan ayıran şey gücü değil, dayanağı: yerinde bir kuşku eldeki işaretlerle orantılıdır. Araştırmalar ikisi arasında keskin bir sınır değil, süreklilik olduğunu gösteriyor — ve o doğru üzerindeki yerimiz sabit değil.
Aşıların otizme yol açtığı, soğuk ebeveynliğin onu ürettiği, otistik insanların empati kurmadığı, otizmin çocuklukta kaldığı ve tanılardaki artışın bir salgını gösterdiği — bu beş iddia bugünkü bilgiyle desteklenmiyor, ama hepsi aynı ölçüde çürütülmüş değil. Peki bunların yerine ne biliniyor?
Bağımlılık yalnızca maddeyle olmuyor ama her yoğun ilgi de bağımlılık değil: bu yazı kumar ve oyunun tanı sistemlerinde nerede durduğunu, bir davranışı bağımlılık yapanın sıklık değil kontrol kaybı ve zarara rağmen sürdürme olduğunu ve tutku ile bağımlılığın nasıl ayrıldığını anlatıyor.
Filmlerdeki "çoklu kişilik" gerçek değil: bir bedende ayrı ayrı yaşayan eksiksiz insanlar yok. Tanı sistemleri, benlik duygusunda kopukluklarla giden ayrı kişilik durumlarını tarif ediyor ve yaşanan sıkıntı gerçek. Tablonun neye benzediğini, travmayla ilişkisini ve neden tartışmalı olduğunu ele alıyoruz.
Ruhsal hastalıklarda kalıtımın payı vardır, ama kalıtım kader değildir; yüksek kalıtsallık oranları bireysel kehanet değil topluluk istatistiğidir ve tek bir "hastalık geni" yoktur. Bu yazıda ikiz çalışmalarının ne gösterdiğini ve ailede öykü varsa bunun ne anlama geldiğini ele alıyoruz.
"Psikopat" ve "sosyopat" DSM-5-TR ve ICD-11'de bağımsız birer tanı değildir: psikopati araştırmalarda ölçülen bir kişilik yapısı, sosyopati gündelik bir terimdir; ikisi de antisosyal kişilik bozukluğuyla örtüşür ama ona eşit değildir. Katillikle eş tutulamazlar; şiddetle ilişki ise yok sayılamaz.