Konu arşivi
Tanı ölçütleri gerçekten genişledi: yas istisnası 2013'te kaldırıldı, 2022'de uzamış yas bozukluğu eklendi. Ama sınır tek yöne gitmiyor — 1980'de nevroz kategorisi silindi, 2013'te Asperger tanısı birleştirildi. "Normal"in sınırı bulunmuyor, çiziliyor; ve ölçütün kendisi bile bir kısmını kültüre bırakıyor.
Sevgi dilleri testi bir uyum ölçümü değil: zorunlu seçim biçimi sıralamayı kendisi üretiyor, insanlar beş dili de yüksek puanlıyor ve birincil dilleri eşleşen çiftlerin daha doyumlu olduğuna dair güvenilir bir bulgu yok; işe yarayan şey sınıflandırma değil, karşı tarafın neye ihtiyaç duyduğunu sormak.
Aynanın karşısında olumlu cümleler tekrarlamanın öz saygıyı artırdığı gösterilmedi. 2009 tarihli ünlü bir deney tersine, zarar verdiğini bulmuştu; ama 2020'de çok daha geniş iki tekrarlama çalışması bu bulguyu doğrulayamadı. Elimizde etkisi bir türlü ortaya çıkmayan bir teknik var.
Mozart dinlemenin zekâyı artırdığı fikri, otuz altı üniversite öğrencisiyle yapılan ve etkisi on beş dakikada sönen tek bir deneyden doğdu; o deneyde ne bebek vardı ne de zekâ ölçüldü. Sonraki çalışmalar asıl nedeni buldu: mesele müzik değil, sizi uyandıran ve keyif veren herhangi bir şey.
"Klasik Dunning-Kruger" cümlesinin üç sorunu var: etki bunu söylemiyor, internetteki o meşhur "Aptallık Dağı" grafiği makalede hiç yok, ve etkinin kendisi de istatistiksel bir yan ürün olabileceği gerekçesiyle hâlâ tartışılıyor. Peki 1999'daki çalışma gerçekte ne buldu?
Aşıların otizme yol açtığı, soğuk ebeveynliğin onu ürettiği, otistik insanların empati kurmadığı, otizmin çocuklukta kaldığı ve tanılardaki artışın bir salgını gösterdiği — bu beş iddia bugünkü bilgiyle desteklenmiyor, ama hepsi aynı ölçüde çürütülmüş değil. Peki bunların yerine ne biliniyor?
Psikoloji bulguları duyulduktan sonra bariz gelir; oysa bulgunun tersi de aynı derecede bariz gelirdi. Lazarsfeld'in 1949'da kurduğu tuzaktan Fischhoff'un "sinsi determinizm" deneylerine: sonradan bariz görme yanlılığı nasıl işliyor ve "zaten biliyordum" hissi bize neye mal oluyor?
"Bir duygu 90 saniye sürer" iddiası tek bir kitaptan geliyor; deneysel olarak kurulmadı. Ölçümler duyguların sürelerinin birbirinden onlarca kat farklı olduğunu gösteriyor: utanç dakikalar, üzüntü günlerce sürebiliyor. Süreyi belirleyen duygunun cinsi değil, olayın ağırlığı ve zihnin ona kaç kez dönmesi.
Sağlamlık araştırmalarında vurgu, kişinin özelliklerinden kişiyle çevresi arasındaki süreçlere kaydı. İkiz çalışmaları orta düzeyde bir genetik katkı buluyor; ama gelen şey doğumda belirlenmiş bir miktar değil. Kayıp ve potansiyel olarak travmatik olayları izleyen birçok çalışmada en sık görülen gidişat dayanıklılık.
Dikkat isteyen iki işi aynı anda yapmıyoruz; aralarında çok hızlı gidip geliyoruz ve her geçiş hem zaman hem dikkat kalıntısı bırakıyor. Yanılsama bu geçişlerin içeriden görünmemesinden doğuyor: kendini iyi multitasker sayanlar, dikkat ölçümlerinde genellikle daha kötü sonuç veriyor.
Stanford Hapishane Deneyi, insanların rollerine teslim olduğunu kanıtlamadı; kontrol grubu yoktu, örneklem yanlıydı, gardiyanlar yönlendirilmişti ve çalışma hiç tekrarlanmadı: bu yazı arşiv kayıtlarının ne gösterdiğini, farklı sonuç veren yeniden kurgulamayı ve geriye ne kaldığını anlatıyor.
Duygusal zekâ tümüyle uydurma değil: duyguları okuma ve yönetme becerisi gerçek, ölçülebilir ve kişiden kişiye değişen bir şey. Ama "başarının asıl sırrı" diye satılan biçimi büyük ölçüde abartı. Bu yazıda gerçek beceri ile popüler paketini ayırıyor, kavramın neden hem ciddiye alınıp hem şişirildiğini ele alıyoruz.