Yazar
Gündelik dilde "paranoyak oluyorum" demek kolay. Oysa şüpheyi paranoyadan ayıran şey gücü değil, dayanağı: yerinde bir kuşku eldeki işaretlerle orantılıdır. Araştırmalar ikisi arasında keskin bir sınır değil, süreklilik olduğunu gösteriyor — ve o doğru üzerindeki yerimiz sabit değil.
Aynanın karşısında olumlu cümleler tekrarlamanın öz saygıyı artırdığı gösterilmedi. 2009 tarihli ünlü bir deney tersine, zarar verdiğini bulmuştu; ama 2020'de çok daha geniş iki tekrarlama çalışması bu bulguyu doğrulayamadı. Elimizde etkisi bir türlü ortaya çıkmayan bir teknik var.
Mozart dinlemenin zekâyı artırdığı fikri, otuz altı üniversite öğrencisiyle yapılan ve etkisi on beş dakikada sönen tek bir deneyden doğdu; o deneyde ne bebek vardı ne de zekâ ölçüldü. Sonraki çalışmalar asıl nedeni buldu: mesele müzik değil, sizi uyandıran ve keyif veren herhangi bir şey.
"Klasik Dunning-Kruger" cümlesinin üç sorunu var: etki bunu söylemiyor, internetteki o meşhur "Aptallık Dağı" grafiği makalede hiç yok, ve etkinin kendisi de istatistiksel bir yan ürün olabileceği gerekçesiyle hâlâ tartışılıyor. Peki 1999'daki çalışma gerçekte ne buldu?
Horlama bazen sadece ses, bazen gecede yüzlerce kez tekrarlanan bir solunum durmasının duyulabilen kısmı — ikisini kulakla ayırmak mümkün değil. Ve apnenin en sinsi yanı, belirtilerinin karakter sanılması: yorgunluk tembelliğe, sinirlilik huysuzluğa, dikkatsizlik ilgisizliğe yazılıyor.
"Hangi aşamadasın?" sorusunun cevabı yok — beş aşama, geride kalanlar için değil ölmekte olan hastalar için tarif edilmişti. Kuramı sınayan çalışmada kabullenme en baştan en yüksek tepkiydi, en baskın olumsuz gösterge ise listede hiç bulunmayan özlemdi. Peki ortalamaların sırası bireyin yolunu gösterir mi?
"Neden hep aynı yere geliyorum?" sorusunu ciddiye alan bir yaklaşım: on sekiz şema, modlar ve sınırlı yeniden ebeveynlik. Kanıt kişilik bozukluklarında güçlü ama üstünlüğü küçük-orta düzeyde; işe yaradığını biliyoruz, neden işe yaradığını tam bilmiyoruz. Kimler için uygun, kimler için değil?
Zorbalık iki çocuk arasında geçen bir mesele değil, bir grup ürünü: Salmivalli'nin katılımcı rolleri çerçevesi, ödülü seyircinin verdiğini gösteriyor. Aynı özellikteki çocuk, zorbalığın pekiştirildiği sınıfta hedef oluyor, karşı çıkıldığı sınıfta olmuyor. Peki okul ne yapabilir, ne yapamaz?
Ghosting'in ayrılığın en acı biçimi olduğu yaygın bir kanı — ama ghosting'i yüz yüze ayrılıklarla karşılaştıran ön kayıtlı çalışma başka bir şey söylüyor: acının büyüklüğünü belirleyen yöntem değil, terk edilen taraf olmak ve ne kadar bağlanıldığı. Peki ghosting neden yine de farklı hissettiriyor?
Aşıların otizme yol açtığı, soğuk ebeveynliğin onu ürettiği, otistik insanların empati kurmadığı, otizmin çocuklukta kaldığı ve tanıların bir salgını gösterdiği — beş iddia da sınandı, beşi de karşılıksız çıktı. Peki bunların yerine ne biliniyor ve bu yanlışlar kime neye mal oldu?
Psikoloji bulguları duyulduktan sonra bariz gelir; oysa bulgunun tersi de aynı derecede bariz gelirdi. Lazarsfeld'in 1949'da kurduğu tuzaktan Fischhoff'un "sinsi determinizm" deneylerine: sonradan bariz görme yanlılığı nasıl işliyor ve "zaten biliyordum" hissi bize neye mal oluyor?
Belirti aratmak rahatlatmak yerine kaygıyı büyütür: arama sonuçları olasılık sırası değildir, bedene yönelen dikkat belirtiyi güçlendirir ve aranan şey aslında hiçbir kaynağın veremeyeceği bir kesinliktir. Siberkondrinin nasıl işlediği, ne zaman sorun hâline geldiği ve döngünün nasıl kırıldığı.