Oku · Dinle · İzle
Psikoloji, insan davranışı ve ruh sağlığı üzerine kısa, anlaşılır ve kaynaklı içerikler.
Bağımlılık hakkında en sık duyduğumuz cümle şudur: "İstese bırakır." Arkasında yatan inanç ise nettir: bağımlılık bir irade zayıflığıdır, bir karakter kusuru, kendine hâkim olamamaktır. "Gerçekten isteseydi çoktan bırakırdı."…
Hepimizin tanıdığı bir cümle var: "Kendimi motive hissedince yaparım." Enerjiyi, isteği, doğru ruh halini bekleriz; sonra harekete geçeriz. Çoğu zaman bu zararsız bir erteleme. Ama depresyonda, bu basit…
Günlük hayatta "korku", "kaygı" ve "endişe" kelimelerini çoğu zaman birbirinin yerine kullanırız. "Sınavdan korkuyorum", "yarın için kaygılıyım", "başıma bir şey gelecek diye endişeliyim"… Sanki hepsi aynı şeyi anlatıyormuş…
Öğrenilmiş çaresizlik, psikolojinin en ünlü kuramlarından biridir. Neredeyse her ders kitabında yer alır, depresyonu açıklamak için kullanılır, günlük dile bile yerleşmiştir. Ama nadiren anlatılan bir devamı var: kuramı…
Her yerden aynı mesaj geliyor: "Mutlu ol." "Mutluluk hayatın amacıdır." "Sadece mutlu olmaya bak." Kişisel gelişim kitapları mutluluğu vaat ediyor, reklamlar mutluluğu satıyor, sosyal medya herkesi sürekli mutluymuş…
Küçüklüğümüzden beri aynı cümleleri duyarız: "Sakin ol." "Ağlama." "Güçlü ol." "Geç bunları artık." Zamanla şuna inanırız: olgun, güçlü bir insan, duygularını kontrol eden insandır — ve kontrol etmek,…
Son yıllarda bir kelime dilimize iyice yerleşti: dopamin. "Dopamin patlaması", "mutluluk molekülü", "dopamin detoksu"… Sosyal medyadan sağlık köşelerine kadar her yerde dopamin, hazzın ve mutluluğun kısa yolu gibi…
Hepimiz en az bir kez o hayali kurmuşuzdur. Acı veren bir ayrılığın ardından, utandığımız bir anıyı hatırlayınca ya da bir türlü bırakamadığımız bir alışkanlıkla boğuşurken içimizden geçen şey…
Pembe fili düşünmemeye çalışın — olmaz. Çünkü zihin, bir düşünceyi kovup kovmadığını denetlemek için onu sürekli gündemde tutmak zorundadır. Wegner'in beyaz ayı deneyinden ACT'e: bastırmak neden ters teper, kovmak yerine ne yapılır ve amaç neden hiçbir zaman boş bir zihin değildir?